24 αθλητές «κολυμπούν» στο Μέγαρο Μουσικής και «καταδύονται» στο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

(Τετάρτη 11 Μαΐου, Πέμπτη 12 Μαΐου,

Παρασκευή 13 Μαΐου, 19.00, κτήριο Μ2, φουαγιέ)

Είκοσι τέσσερις αθλητές και αθλήτριες συναντώνται για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, «κολυμπούν» στα νερά της λογοτεχνίας και «καταδύονται» στις σελίδες ενός ναυτικού διηγήματος με ιστορία  115 ετών.

Με μαγιό, σκουφάκια και γυαλάκια νεαροί κολυμβητές και παλαιοί πρωταθλητές της ανοιχτής θάλασσας συντονίζονται με τις νότες του πιάνου και το ρυθμό του μετρονόμου, για να ενσαρκώσουν τους περίφημους ναυαγοσώστες του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, όπως αυτός τους απέδωσε το 1901 στο φερώνυμο κείμενό του.

Πρωτότυπη και υπαινικτική, η θεατρική παράσταση με τίτλο «Οι Ναυαγοσώστες: Swim or Die» θα φιλοξενηθεί στις 11, 12 και 13 Μαΐου, στις 7 μ.μ., στο φουαγιέ του κτηρίου Μ2. 
Η δράση της αρχίζει εκτός του Μεγάρου Μουσικής, στον… πλακόστρωτο χώρο της νέας παραλίας της Θεσσαλονίκης. Εκεί, με σκηνικό τη θάλασσα, οι 24 κολυμβητές συγκεντρώνονται, λίγο πριν δύσει ο ήλιος, για να συζητήσουν και, υπό το βλέμμα των θεατών, να εισέλθουν στη συνέχεια στη σκηνή με αθλητική περιβολή.

Αφήγηση, μουσική και… κολύμβηση    

Η θεατρική παράσταση, διάρκειας 60 λεπτών, εισάγει μία εντελώς διαφορετική ανάγνωση του λόγου του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, συνδυάζοντας την αφήγηση και τη μουσική με τις χορογραφικές κινήσεις της ομάδας μαραθώνιας κολύμβησης «Swim or Die», αλλά και τις εναλλαγές του φυσικού φωτός της ημέρας με τα σταθερά σημεία του τεχνητού φωτισμού της σκηνής.

Την ιδιότυπη γραφή του εξέχοντος Έλληνα λογοτέχνη από τη Σκιάθο  δραματοποιεί το δίδυμο των Κωνσταντίνου Ρόδη ‒ Γιάννη Κυφωνίδη, σε σκηνοθεσία του δεύτερου, ενώνοντας γι΄ αυτό το σκοπό τις δυνάμεις του με τον προπονητή κολύμβησης Νικόλα Ρεπανά.

Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης-Το σχέδιο για την επόμενη ημέρα

«Η μουσική είναι η τελική αντίσταση  στη βαρβαρότητα»

Με κύριο πρόταγμα τη θέση ότι η μουσική, ως η πιο αφηρημένη μορφή της τέχνης, συνιστά την τελική αντίσταση στην πολιτισμική εξουδετέρωση και τη βαρβαρότητα, ο Νικήτας Μυλόπουλος παρουσιάζει σήμερα σε συνέντευξή του, που δημοσιεύεται στην

Εφημερίδα των Συντακτών, τα σχέδιά του για την επόμενη ημέρα στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. 

Ο νέος πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΜΜΘ τονίζει ότι τρεις είναι οι κύριες προκλήσεις για τον μεγαλύτερο πολιτιστικό οργανισμό της Βόρειας Ελλάδας: η έμφαση στην εξωστρέφεια, η ανάπτυξη νέων συνεργασιών και η ανάδειξη της λαϊκότητας μέσω της ποιότητας. 

Μιλώντας στον δημοσιογράφο Απόστολο Λυκεσά, ο κ. Μυλόπουλος σημειώνει ότι, μετά τις πρόσφατες αλλαγές, η διοίκηση και η καλλιτεχνική διεύθυνση του ΟΜΜΘ αποτελούνται πλέον από τους καλύτερους μουσικούς της Θεσσαλονίκης με τον ίδιο ως επικεφαλής αυτής της ομάδας.

΄΄Το Plaza Ensemble μεταφράζει μουσικά το σύμπαν του Φερνάντο Πεσσόα΄΄

Ο ποιητής με τα πολλά προσωπεία

στo Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

(Κυριακή 27 Μαρτίου, 21.00, κτήριο Μ2, Αίθουσα Αιμίλιος Ριάδης)

Από το Μάνο Χατζιδάκι στον Ντμίτρι Σοστακόβιτς και από τον Άστορ Πιατσόλα στον Τσικ Κορία με ενδιάμεσους στάσεις στη μελαγχολία των παραδοσιακών φάδος (fados) και στην απελευθερωτική δύναμη των αυτοσχεδιασμών εκτείνεται το μουσικό ψηφιδωτό που θα αποκαλύψει το Plaza Ensemble επί της σκηνής του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης την Κυριακή 27 Μαρτίου, στις 9 μ.μ.

            Λαμβάνοντας μέρος στην ενότητα εκδηλώσεων «Μουσική & Λόγος», το γνωστό σχήμα θα ερμηνεύσει σειρά συνθέσεων και τραγουδιών που συμπλέκονται με ποιήματα και κείμενα του Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessôa), διάσημου συγγραφέα της Πορτογαλίας και εξέχοντα λογοτέχνη της Ευρώπης. Στην εκδήλωση, η οποία θα φιλοξενηθεί υπό τον τίτλο «Plaza Pessôa» στην αίθουσα «Αιμίλιος Ριάδης» του κτηρίου Μ2, συμμετέχουν η Έλσα Μουρατίδου (τραγούδι) και ο Τάσος Παπαναστασίου (απαγγελία).

            Η αφετηρία της έμπνευσης

            Αφετηρία της συναυλίας αποτελούν τα δεκάδες πρόσωπα ποιητών και πεζογράφων που επινόησε ο Φερνάντο Πεσσόα (1885-1935) και το καθένα εκ των οποίων είχε διαφορετική θεματολογία και ύφος. Πρόκειται για τους περίφημους «ετερώνυμους», όπως επικράτησαν να λέγονται, που συγκροτούν έναν κόσμο φανταστικό, αλλά πραγματικό για τον ίδιο τον δημιουργό τους, μία κοινωνία της γραφής, που έγραφε, συζητούσε και διαφωνούσε δια χειρός Πεσσόα

.