(Το
διήγημα πραγματεύεται το
κολύμπι της μνήμης
στον Χρόνο. Απέσπασε
έπαινο το 2014
στο λογοτεχνικό διαγωνισμό
της εταιρείας Λογοτεχνών
Πάφου)
Ο ταχυδρόμος έσερνε τα βήματά του στο δύσβατο μονοπάτι του ερημικού τοπίου. Ψυχή ζώσα! Χτύπησε το κουδούνι στο μοναχικό κάστρο. Οχυρωμένη μέσα στον αμμουδένιο πύργο μου. Χαμένη στις ρήσεις των φιλοσόφων, εμβαθύνω στην αξιομνημόνευτη ανημπόρια μου. Δεν διακρίνω τη λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ευτυχία και στη δυστυχία.
Κλείνω τα μάτια στον χρόνο…
Ανοίγω τα μάτια στα όνειρα…
Πίσω απ’ τα πανάκριβα βιτρό αντανακλούν αβδηριτισμοί. Ανεπαρκής προσπάθεια επιβίωσης. Χορεύουν τον χορό της αβελτηρίας. Στη βιτρίνα τ’ αγαστά επιτεύγματά μου, μουσειακά κειμήλια αλγεινής τελμάτωσης, μπλαβί ουλές μαρτυρούν το άμωμο παρελθόν, κάθε ορθότητα πονάει πιότερο από πιθανό σφάλμα.
Παίνεμα κι αναίδεια οι αυλικοί μου, χειροκροτούν… με προδίδουν… μ’ αιφνίδια χαστούκια.
Φορώ το πέπλο της αταραξίας και την πανάρχαια πανοπλία μου, το κλειδί καλά φυλαγμένο σαν άγιο Δισκοπότηρο σε μυθικό τάφο. Στην ασπίδα μου σφυρηλατημένη η ανδρεία του Αχιλλέα με την πτέρνα του καλά προστατευμένη, αδιάπτωτος αγώνας σ’ άγονο αγρό…
Με δέος εισέρχομαι στην αυτοκρατορική σάλα… δύσκολο να κρυφτείς στην αίθουσα των κατόπτρων. Το βλέμμα καρφωμένο προς την τεράστια αρχειοθήκη του μυαλού. Σ’ ερμητικά κλειστά συρταράκια έχω καταχωνιάσει τα φαντάσματα. Δεν τ’ αντέχω στη συντροφιά μου… η απραξία με συμφέρει! Μα εκείνα δεν υπομένουν την ένδεια, αναδύονται ευθαρσώς…
Μ’ ακρωτηριασμένα χέρια και πόδια στιγματίζουν τον απολογισμό… η ωριμότητα απατηλή!
Κλείνω τα μάτια. Πόσο λεπτή η ισορροπία ανάμεσα στ’ όνειρο και στην πραγματικότητα!
Περίμενα για λίγο ατάραχη.
