[...] Στη στροφή και στην άκρη από τη δέσμη των φωτεινών δέκα μέτρων, είδε ένα χέρι απλωμένο σε στάση οτοστόπ. Ξεδιάκρινε μετά ένα ολόγυμνο σώμα, σαν άγαλμα, οξειδωμένο από τον χρόνο, που το χτυπά η καταιγίδα κι εκείνο δεν νοιάζεται για τίποτε, ψυχρό σαν μάρμαρο.
Στο νέο του μυθιστόρημα, ο Γιάννης Σολδάτος συνθέτει ένα κοινωνικό θρίλερ με ιστορικό φόντο, άκρως επηρεασμένο από την ανεξήγητη ανθρώπινη απολυτότητα. Τα χαμένα δάκρυα μιας ολόκληρης εποχής αναμοχλεύονται με τα ανομολόγητα πάθη και τα ξεχασμένα θέλω των ηρώων της.
