Πήρα λοιπόν τη μοναξιά, τη λησμονιά, τον έρωτα, το πάθος για τη λευτεριά
κι έφτιαξα κήπο από χαρτί να κουβαλώ και να υμνώ τα πάθη μου και τη ζωή μου. “Ο Κήπος του Ανάγερτου”, έτσι την είπα την ψυχή μου.
Ετούτη τη χαρά θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.
Γιατί δίχως το αγκάλιασμα της ψυχής σας, δίχως τη στήριξη με τα θερμά σας λόγια και δίχως της παρουσίας σας την αύρα ίσως και να μη γινόταν ποτέ. Υπό την έννοια αυτή, το βιβλίο αυτό σας ανήκει.΄΄
Χωρίς στασίδι
Με ανοιχτή πληγή στη µέση του δρόµου,
έτσι γράφτηκε…
Με ποίηση, µε στοχασµούς, µε µεθυσµένες σκέψεις
για της καρδιάς τον έρωτα,
ξεφλουδισµένα ιδανικά και πεινασµένα όνειρα
Χωρίς σειρά Όπως µιλούσε η ψυχή
Το φως και ο βυθός µου
